- Heartfelt Sayings 2.8 Udāna 2.8
Suppavāsā Suppavāsāsutta
So I have heard. Evaṁ me sutaṁ—At one time the Buddha was staying near Kuṇḍiyā in the Kuṇḍadhāna Grove. ekaṁ samayaṁ bhagavā kuṇḍikāyaṁ viharati kuṇḍadhānavane. Now at that time Suppavāsā the Koliyan had been pregnant for seven years, and in obstructed labor for seven days. Tena kho pana samayena suppavāsā koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti. While suffering painful, sharp, severe, acute feelings, three thoughts helped her endure: Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā dukkhāhi tibbāhi kharāhi kaṭukāhi vedanāhi phuṭṭhā tīhi vitakkehi adhivāseti: “Oh! The Blessed One is indeed a fully awakened Buddha, who teaches the Dhamma for giving up suffering such as this. “sammāsambuddho vata so bhagavā yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya dhammaṁ deseti; Oh! The Saṅgha of the Buddha’s disciples is indeed practicing well, who practice for giving up suffering such as this. suppaṭipanno vata tassa bhagavato sāvakasaṅgho yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya paṭipanno; Oh! Extinguishment is so very blissful, where such suffering as this is not found.” susukhaṁ vata taṁ nibbānaṁ yatthidaṁ evarūpaṁ dukkhaṁ na saṁvijjatī”ti.
Then Suppavāsā addressed her husband, Atha kho suppavāsā koliyadhītā sāmikaṁ āmantesi: “Please, master, go to the Buddha, and in my name bow with your head to his feet. Ask him if he is healthy and well, nimble, strong, and living comfortably. “ehi tvaṁ, ayyaputta, yena bhagavā tenupasaṅkama; upasaṅkamitvā mama vacanena bhagavato pāde sirasā vandāhi; appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ puccha: ‘suppavāsā, bhante, koliyadhītā bhagavato pāde sirasā vandati; appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ pucchatī’ti. And then say: Evañca vadehi: ‘Suppavāsā the Koliyan has been pregnant for seven years, and in obstructed labor for seven days. ‘suppavāsā, bhante, koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti. While suffering painful, sharp, severe, acute feelings, three thoughts help her endure: Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā dukkhāhi tibbāhi kharāhi kaṭukāhi vedanāhi phuṭṭhā tīhi vitakkehi adhivāseti—“Oh! The Blessed One is indeed a fully awakened Buddha, who teaches the Dhamma for giving up suffering such as this. sammāsambuddho vata so bhagavā yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya dhammaṁ deseti; Oh! The Saṅgha of the Buddha’s disciples is indeed practicing well, who practice for giving up suffering such as this. suppaṭipanno vata tassa bhagavato sāvakasaṅgho yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya paṭipanno; Oh! Extinguishment is so very blissful, where such suffering as this is not found.”’” susukhaṁ vata taṁ nibbānaṁ yatthidaṁ evarūpaṁ dukkhaṁ na saṁvijjatī’”ti.
“Excellent idea,” he replied. He went to the Buddha and told him of his wife’s struggles. The Buddha said: “Paraman”ti kho so koliyaputto suppavāsāya koliyadhītāya paṭissutvā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho koliyaputto bhagavantaṁ etadavoca: “suppavāsā, bhante, koliyadhītā bhagavato pāde sirasā vandati, appābādhaṁ appātaṅkaṁ lahuṭṭhānaṁ balaṁ phāsuvihāraṁ pucchati; evañca vadeti: ‘suppavāsā, bhante, koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti. Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā dukkhāhi tibbāhi kharāhi kaṭukāhi vedanāhi phuṭṭhā tīhi vitakkehi adhivāseti—sammāsambuddho vata so bhagavā yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya dhammaṁ deseti; suppaṭipanno vata tassa bhagavato sāvakasaṅgho yo imassa evarūpassa dukkhassa pahānāya paṭipanno; susukhaṁ vata nibbānaṁ yatthidaṁ evarūpaṁ dukkhaṁ na saṁvijjatī’”ti.
“May Suppavāsā the Koliyan be happy and healthy! May she give birth to a healthy child!” “Sukhinī hotu suppavāsā koliyadhītā; arogā arogaṁ puttaṁ vijāyatū”ti. As soon as he spoke, Suppavāsā, happy and healthy, gave birth to a healthy child. Saha vacanā ca pana bhagavato suppavāsā koliyadhītā sukhinī arogā arogaṁ puttaṁ vijāyi.
Saying “Yes, sir,” the Koliyan gentleman approved and agreed with what the Buddha said. He got up from his seat, bowed, and respectfully circled the Buddha, keeping him on his right. Then he returned to his own house. “Evaṁ, bhante”ti kho so koliyaputto bhagavato bhāsitaṁ abhinanditvā anumoditvā uṭṭhāyāsanā bhagavantaṁ abhivādetvā padakkhiṇaṁ katvā yena sakaṁ gharaṁ tena paccāyāsi. He saw that his wife, happy and healthy, had given birth to a healthy child, Addasā kho so koliyaputto suppavāsaṁ koliyadhītaraṁ sukhiniṁ arogaṁ arogaṁ puttaṁ vijātaṁ. and thought, Disvānassa etadahosi: “Oh lord, how incredible, how amazing! The Realized One has such psychic power and might! For as soon as he spoke, Suppavāsā, happy and healthy, gave birth to a healthy child.” “acchariyaṁ vata bho, abbhutaṁ vata bho, tathāgatassa mahiddhikatā mahānubhāvatā, yatra hi nāmāyaṁ suppavāsā koliyadhītā saha vacanā ca pana bhagavato sukhinī arogā arogaṁ puttaṁ vijāyissatī”ti. He became uplifted and overjoyed, full of rapture and happiness. Attamano pamudito pītisomanassajāto ahosi.
Then Suppavāsā addressed her husband, Atha kho suppavāsā koliyadhītā sāmikaṁ āmantesi: “Please, master, go to the Buddha, and in my name bow with your head to his feet. “ehi tvaṁ, ayyaputta, yena bhagavā tenupasaṅkama; upasaṅkamitvā mama vacanena bhagavato pāde sirasā vandāhi: ‘suppavāsā, bhante, koliyadhītā bhagavato pāde sirasā vandatī’ti; And then say, evañca vadehi: ‘Suppavāsā the Koliyan, who was pregnant for seven years, and in obstructed labor for seven days, ‘suppavāsā, bhante, koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti. is now happy and healthy and has given birth to a healthy child. Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā etarahi sukhinī arogā arogaṁ puttaṁ vijātā. She invites the mendicant Saṅgha headed by the Buddha to a meal for seven days. Sā sattāhaṁ buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ bhattena nimanteti. Sir, might the Buddha please accept seven meals from Suppavāsā.’” Adhivāsetu kira, bhante, bhagavā suppavāsāya koliyadhītāya satta bhattāni saddhiṁ bhikkhusaṅghenā’”ti.
“Excellent idea,” he replied. He went to the Buddha, told him the good news, and conveyed his wife’s invitation. “Paraman”ti kho so koliyaputto suppavāsāya koliyadhītāya paṭissutvā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdi. Ekamantaṁ nisinno kho so koliyaputto bhagavantaṁ etadavoca:
“Suppavāsā, bhante, koliyadhītā bhagavato pāde sirasā vandati; evañca vadeti: ‘suppavāsā, bhante, koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti. Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā etarahi sukhinī arogā arogaṁ puttaṁ vijātā. Sā sattāhaṁ buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ bhattena nimanteti. Adhivāsetu kira, bhante, bhagavā suppavāsāya koliyadhītāya satta bhattāni saddhiṁ bhikkhusaṅghenā’”ti.
Now at that time a certain lay follower had already invited the Sangha of monks headed by the Buddha for the meal on the following day. Tena kho pana samayena aññatarena upāsakena buddhappamukho bhikkhusaṅgho svātanāya bhattena nimantito hoti. That lay follower was Venerable Mahāmoggallāna’s supporter. So ca upāsako āyasmato mahāmoggallānassa upaṭṭhāko hoti. Then the Buddha addressed Venerable Mahāmoggallāna, Atha kho bhagavā āyasmantaṁ mahāmoggallānaṁ āmantesi: “Please, Moggallāna, go to that lay follower and say to him, “ehi tvaṁ, moggallāna, yena so upāsako tenupasaṅkama; upasaṅkamitvā taṁ upāsakaṁ evaṁ vadehi: ‘Suppavāsā the Koliyan, who was pregnant for seven years, and in obstructed labor for seven days, ‘suppavāsā, āvuso, koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāresi. is now happy and healthy and has given birth to a healthy child. Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā etarahi sukhinī arogā arogaṁ puttaṁ vijātā. She invites the mendicant Saṅgha headed by the Buddha to a meal for seven days. Sā sattāhaṁ buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ bhattena nimanteti. Let Suppavāsā make seven meals, afterwards you can make yours.’ Karotu suppavāsā koliyadhītā satta bhattāni, pacchā tvaṁ karissasī’ti. He is your supporter.” Tuyheso upaṭṭhāko”ti.
“Yes, sir,” replied Mahāmoggallāna. He went to that lay follower and conveyed the Buddha’s request. “Evaṁ, bhante”ti kho āyasmā mahāmoggallāno bhagavato paṭissutvā yena so upāsako tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā taṁ upāsakaṁ etadavoca: “suppavāsā, āvuso, koliyadhītā satta vassāni gabbhaṁ dhāreti. Sattāhaṁ mūḷhagabbhā sā etarahi sukhinī arogā arogaṁ puttaṁ vijātā. Sā sattāhaṁ buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ bhattena nimanteti. Karotu suppavāsā koliyadhītā satta bhattāni, pacchā tvaṁ karissasī”ti.
“If, sir, Master Mahāmoggallāna can guarantee me three things—“Sace me, bhante, ayyo mahāmoggallāno tiṇṇaṁ dhammānaṁ pāṭibhogo—wealth, life, and faith—bhogānañca jīvitassa ca saddhāya ca, then let Suppavāsā make seven meals, afterwards I shall make mine.” karotu suppavāsā koliyadhītā satta bhattāni, pacchāhaṁ karissāmī”ti. “I can guarantee you two things—“Dvinnaṁ kho te ahaṁ, āvuso, dhammānaṁ pāṭibhogo—wealth and life. bhogānañca jīvitassa ca. But as for faith, you alone are the guarantor.” Saddhāya pana tvaṁyeva pāṭibhogo”ti.
“If, sir Master Mahāmoggallāna can guarantee me two things—“Sace me, bhante, ayyo mahāmoggallāno dvinnaṁ dhammānaṁ pāṭibhogo—wealth and life—bhogānañca jīvitassa ca, then let Suppavāsā make seven meals, afterwards I shall make mine.” karotu suppavāsā koliyadhītā satta bhattāni, pacchāhaṁ karissāmī”ti.
Having persuaded that lay follower, Mahāmoggallāna went to the Buddha and said, Atha kho āyasmā mahāmoggallāno taṁ upāsakaṁ saññāpetvā yena bhagavā tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā bhagavantaṁ etadavoca: “I’ve persuaded the lay follower. “saññatto, bhante, so upāsako mayā; Let Suppavāsā make seven meals, afterwards he shall make his.” karotu suppavāsā koliyadhītā satta bhattāni, pacchā so karissatī”ti.
For seven days Suppavāsā served and satisfied the Buddha with her own hands with delicious fresh and cooked foods. Atha kho suppavāsā koliyadhītā sattāhaṁ buddhappamukhaṁ bhikkhusaṅghaṁ paṇītena khādanīyena bhojanīyena sahatthā santappesi sampavāresi, And she made her little boy bow to the Buddha and the mendicant Sangha. tañca dārakaṁ bhagavantaṁ vandāpesi sabbañca bhikkhusaṅghaṁ.
Then Sāriputta said to the boy, Atha kho āyasmā sāriputto taṁ dārakaṁ etadavoca: “I hope you’re keeping well, little boy; I hope you’re all right. I hope that you are not in pain.” “kacci te, dāraka, khamanīyaṁ, kacci yāpanīyaṁ, kacci na kiñci dukkhan”ti? “How could I be keeping well? How could I be getting by? “Kuto me, bhante sāriputta, khamanīyaṁ, kuto yāpanīyaṁ. For seven years I lived in a pot of blood.” Satta me vassāni lohitakumbhiyaṁ vutthānī”ti.
Then Suppavāsā, thinking, Atha kho suppavāsā koliyadhītā: “My child is conversing with the General of the Dhamma!” was uplifted and overjoyed, full of rapture and happiness. “putto me dhammasenāpatinā saddhiṁ mantetī”ti attamanā pamuditā pītisomanassajātā ahosi. Knowing this, the Buddha said to her, Atha kho bhagavā suppavāsaṁ koliyadhītaraṁ attamanaṁ pamuditaṁ pītisomanassajātaṁ viditvā suppavāsaṁ koliyadhītaraṁ etadavoca: “Would you like to have another child like this?” “iccheyyāsi tvaṁ, suppavāse, aññampi evarūpaṁ puttan”ti? “Sir, I would like to have seven more children like this!” “Iccheyyāmahaṁ, bhagavā, aññānipi evarūpāni satta puttānī”ti.
Then, understanding this matter, on that occasion the Buddha expressed this heartfelt sentiment: Atha kho bhagavā etamatthaṁ viditvā tāyaṁ velāyaṁ imaṁ udānaṁ udānesi:
“Pain in the guise of pleasure, “Asātaṁ sātarūpena, the disliked in the guise of the liked, piyarūpena appiyaṁ; suffering in the guise of happiness, Dukkhaṁ sukhassa rūpena, overpower the negligent.” pamattamativattatī”ti.
Aṭṭhamaṁ.
