“Vaṇṇavā abhirūposi, ghano sañjātarohito; Cakkavāka surūposi, vippasannamukhindriyo.

Pāṭhīnaṁ pāvusaṁ macchaṁ, balajaṁ muñjarohitaṁ; Gaṅgāya tīre nisinno, evaṁ bhuñjasi bhojanaṁ”.

“Na vāhametaṁ bhuñjāmi, Jaṅgalānodakāni vā; Aññatra sevālapaṇakā, Etaṁ me samma bhojanaṁ”.

“Na vāhametaṁ saddahāmi, cakkavākassa bhojanaṁ; Ahampi samma bhuñjāmi, gāme loṇiyateliyaṁ.

Manussesu kataṁ bhattaṁ, suciṁ maṁsūpasecanaṁ; Na ca me tādiso vaṇṇo, cakkavāka yathā tuvaṁ”.

“Sampassaṁ attani veraṁ, hiṁsayaṁ mānusiṁ pajaṁ; Utrasto ghasasī bhīto, tena vaṇṇo tavediso.

Sabbalokaviruddhosi, dhaṅka pāpena kammunā; Laddho piṇḍo na pīṇeti, tena vaṇṇo tavediso.

Ahampi samma bhuñjāmi, ahiṁsaṁ sabbapāṇinaṁ; Appossukko nirāsaṅkī, asoko akutobhayo.

So karassu ānubhāvaṁ, vītivattassu sīliyaṁ; Ahiṁsāya cara loke, piyo hohisi maṁmiva.

Yo na hanti na ghāteti, na jināti na jāpaye; Mettaṁso sabbabhūtesu, veraṁ tassa na kenacī”ti.

Cakkavākajātakaṁ terasamaṁ.